In de afgelopen twee artikelen hebben we jullie verteld over de samenwerking met Re.Verso en het proces waarbij teruggewonnen kasjmier wordt omgezet in nieuw garen. Vandaag sluiten we de week af met de cijfers: wat betekent de keuze voor geregenereerd garen in plaats van nieuw garen werkelijk voor het milieu, en waarom is het probleem van textielafval geen detail, maar een van de minst besproken noodsituaties van de wereldwijde mode?
Het probleem: waar komen de kledingstukken die we weggooien werkelijk terecht?
Wanneer we een kledingstuk doneren of weggooien, stellen we ons meestal voor dat het toch in een positieve kringloop terechtkomt - hergebruik, tweedehands, liefdadigheid. De werkelijkheid is ingewikkelder. Een aanzienlijk deel van de in Europa ingezamelde gebruikte kleding wordt naar Afrika geëxporteerd, waar deze vaak geen tweede leven krijgt, maar afval wordt. Volgens een rapport van Greenpeace was 46% van de in 2019 in Afrika geïmporteerde gebruikte kleding afkomstig uit de Europese Unie, en importeerden slechts zes Afrikaanse landen (waaronder Ghana, Kenia en Tunesië) in 2022 samen bijna 900.000 ton tweedehandskleding. Ghana ontvangt alleen al ongeveer 15 miljoen gebruikte kledingstukken per week. Daarvan wordt ongeveer de helft vanwege kwaliteit of beschadigingen onverkoopbaar geacht en belandt deze rechtstreeks op informele vuilstortplaatsen of wordt in de open lucht verbrand.
Het gaat dus niet alleen om de vraag "hoeveel kleding kopen we?", waarover we al in een ander artikel hadden verteld: het gaat ook om de vraag waar datgene wat we afdanken fysiek terechtkomt, vaak in landen die deze kledingstukken niet hebben geproduceerd of gebruikt, maar wel met de verwerking ervan te maken krijgen.
De oplossing: het garen een tweede leven geven, niet alleen het kledingstuk
Het geregenereerde kasjmier dat voortkomt uit onze samenwerking met Re.Verso pakt dit probleem bij de bron aan: het onderschept kasjmier voordat het afval wordt en voorkomt tegelijkertijd dat er nieuwe vezels moeten worden geproduceerd. En de cijfers zijn duidelijk: volgens gegevens van Italiaanse bedrijven die gespecialiseerd zijn in het regenereren van kasjmier en wol, kan de productie van geregenereerd garen het waterverbruik met maximaal 90% en de CO2-uitstoot met meer dan 90% verminderen ten opzichte van de productie van nieuwe vezels, met een geschatte energiebesparing van ongeveer 77-80%. Deze cijfers variëren uiteraard afhankelijk van het productieproces en de specifieke vezel, maar geven een concreet beeld van hoeveel grondstoffen kunnen worden bespaard door eenvoudigweg iets terug te winnen dat al bestaat.
Waarom het garen niet genoeg is: de reparatieservice
Geregenereerde garens zijn een oplossing bij de bron, maar niet de enige. We bieden altijd al een reparatieservice voor Lanaioli-kledingstukken die dit nodig hebben, juist omdat de meest duurzame manier om met een kledingstuk om te gaan niet is om het zo snel mogelijk te recyclen, maar om het zo lang mogelijk te laten meegaan voordat het überhaupt materiaal wordt om te regenereren. Minder kopen, beter kiezen en vervolgens goed zorgen voor wat je hebt gekozen: het zijn drie fasen van dezelfde filosofie, geen drie afzonderlijke initiatieven.
Het volledige plaatje
Met Re.Verso sluiten we voor nu het verhaal af van de drie nieuwigheden in deze fase: de merinowol uit onze korte keten en van het Sopravissana-schaap, de natuurlijke vezels die zijn ontwikkeld met Maeko Filati, en nu de geregenereerde garens. Drie verschillende antwoorden op hetzelfde onderliggende probleem: een mode-industrie die wereldwijd meer produceert en weggooit dan de planeet (en de mensen die erop leven, vaak ver van de plek waar die kleding is gekocht) kan dragen.
De komende weken vertellen we jullie hoe deze drie verhalen samenkomen in één visie voor de herfst-wintercollectie.
